Anna Visser, Wapenveld

Zo gaan we allemaal

Anna Visser bood tijdens de oorlog onderdak aan twee Zutphense broers die moesten onderduiken. In haar huis probeerde zij hen zo veilig mogelijk verborgen te houden. De broers leefden daar teruggetrokken en moesten voortdurend opletten dat zij niet gezien werden. Overdag bleven zij zoveel mogelijk uit het zicht en ook in de omgeving van het huis mocht niets opvallen.

De oorlogsomstandigheden werden steeds moeilijker. Er waren controles, razzia’s en voortdurend geruchten over arrestaties. Mensen die onderduikers verborgen hielden, liepen zelf ook groot gevaar. Toch bleef Anna Visser de broers helpen en zorgde zij ervoor dat zij konden blijven.

In huis waren afspraken gemaakt over wat er moest gebeuren wanneer er onverwacht bezoek kwam of wanneer er gevaar dreigde. De onderduikers moesten dan onmiddellijk verdwijnen of zich stilhouden. De spanning was voortdurend aanwezig, niet alleen voor de broers, maar ook voor de mensen die hen verborgen hielden.

Naarmate de oorlog vorderde, werd de situatie steeds onzekerder. Er kwamen meer invallen en arrestaties. Uiteindelijk werden de broers opgepakt. Bij hun vertrek sprak één van hen de woorden: “Zo gaan we allemaal.” Die uitspraak maakte diepe indruk op de mensen die achterbleven.

Na de arrestatie bleef de herinnering aan de broers en aan hun verblijf bij Anna Visser bestaan. Het verhaal werd later doorverteld als voorbeeld van de hulp die in Zutphen en omgeving aan onderduikers werd gegeven, maar ook van het voortdurende gevaar waaronder zowel onderduikers als hun helpers leefden.

Bron: Dat doe je gewoon. Zutphense onderduikverhalen 1940–1945 — Bart Mendelson & Peter Kooij, p. 77 en verder.