Ini Vergeer

Samen met haar vader Teunis Vergeer heeft zij tijdens de Tweede Wereldoorlog veel mensen kunnen voorzien van vervalste persoonsbewijzen en distributiekaarten. Daarnaast hielp zij onderduikers uit Amsterdam naar veiligere adressen in het zuiden van Nederland

Voor deze verzetsactiviteiten werd Ini in 2021 onderscheiden tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

op 1 december 2021, ontving de 100-jarige Ini Lederer uit handen van Ambassadeur Hans Docter een "lintje", de onderscheiding Ridder in de Orde van Oranje Nassau. 
De woorden die Ambassadeur Docter tot Ini richtte -- hieronder integraal weergegeven. 
 

"Mevrouw Ini Lederer
Als ik al uw verdiensten zou moeten opsommen, dan ben ik niet zo maar klaar. Ondanks het feit dat u kort geleden 100 jaar bent geworden, bent u elke dag nog bezig om het leven van anderen te veraangenamen. Dit is iets wat vanaf jonge leeftijd al in u zat.
U groeide op in Zutphen. Uw vader en uzelf hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog met gevaar voor eigen leven mensenlevens gered door de Joodse gemeenschap te voorzien van vervalste persoonsbewijzen en distributiekaarten. Daarnaast heeft u onderduikers uit Amsterdam geholpen naar veiligere adressen in het zuiden van Nederland. Uw heldhaftige daden en die van uw familie vormen het begin en het fundament van een levenslange inzet bij het helpen van diegenen die hulp behoefden.
Na het einde van de Tweede Wereldoorlog rondde u de studie af tot maatschappelijk werker en begon u uw lange carrière in dit vak. In 1947 besloot u te emigreren naar Israël.  Nadat u amper was gesetteld in Israël brak de onafhankelijkheidsoorlog uit en werd u hulpverpleegster. Ook na deze oorlog bleek hoe veerkrachtig u bent door het leven weer snel op te pakken na tragedie.
In 1956 aanvaarde u uw eerste bestuursfunctie bij de IOH voor de afdeling Haifa en het Noorden. Dat is dit jaar dus precies 65 jaar geleden. Zo’n lange staat van dienst komt nauwelijks voor en is zeer bijzonder. Bijzonder is ook hoe bij u in het verloop van uw carrière de hulpbehoevenden uit de samenleving altijd in het middelpunt stonden. Zo werkte u als leidinggevende in een doorgangskamp voor nieuwe emigranten, werkte u bij Migdal Or, wat een revalidatiecentrum is voor blinden en slechtzienden, en werkte u voor het Ministerie van Welzijn in de sector reclassering voor het noorden van Israël.
En dan komt er een periode dat u met welverdiende pensioen kunt gaan. Sommige mensen kijken uit naar hun pensionering, zodat ze het wat rustiger aan kunnen doen. Bij u lijkt het bijna andersom.
Sinds u in 1987 met pensioen ging heeft u zich zeer gedreven ingezet voor verschillende vrijwilligersorganisaties. U bezoekt als vrijwilliger bij Elah tweemaal per week  Holocaust-overlevenden en bent u in staat deze mensen een hart onder de riem te steken en op te beuren. U luistert, leeft mee en toont begrip. Dit getuigt van een groot hart. Daarnaast  was u altijd actief in de Nederlandse gemeenschap. U werkte ook als rapporteur voor het NIK kantoor in Jeruzalem  waar u sociale rapportages maakte voor oorlogsoverlevenden.
Daarnaast bent u een graag geziene gast in Beth Joles. De bewoners en de Beth Joles staf hebben u omgetoverd tot de ‘huisfotograaf”. U stelt elk jaar een mooi album samen die van grote waarde is voor de bewoners Beth Joles. Het zijn juist deze dingen die de mensen in deze tijd van onzekerheid doen opleven.
De COVID pandemie heeft een grote impact gehad op ons leven, en voor velen is dat nog steeds het geval. De pandemie heeft maar weer aangetoond hoe kwetsbaar we als mens kunnen zijn. Maar daar tegenover heeft het ons ook getoond hoe weerbaar een mens kan zijn. Weerbaar, omdat we hebben laten zien hoe we elkaar op zoveel goede manieren kunnen helpen, als we maar samen onze krachten bundelen. En u weet als geen ander om uw krachten te bundelen. U heeft sommige taken als vrijwilliger (tijdelijk) moeten staken vanwege de pandemie, maar u bent creatief genoeg om op andere manieren mensen te bereiken. U schrijft wekelijks een rijm of een gedicht op facebook zowel over maatschappelijke thema’s, actualiteiten alsook over uzelf en u heeft een trouwe groep met volgers die met smart wachten op uw wekelijkse update.
Wat ook niet onopgemerkt mag blijven is dat u naast vele jaren vrijwilligerswerk ook vele jaren rij-ervaring heeft. Het feit dat u op uw 100ste verjaardag nog naar uw familie in Jerusalem rijdt getuigt van een grote mate van zelfstandigheid en is bewonderenswaardig.
Ik wens u nog vele gelukkige gezonde jaren met al uw dierbaren om u heen.
Het is mij een groot genoegen en een voorrecht om u te mogen mededelen dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd u te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.
Ik ga u nu de bij deze onderscheiding behorende versierselen ophangen."
 

Chanoeka sameach, het kantoor van de IOH